Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Μέρα ποίησης, μέρα ανάσας



Η μέρα της ποίησης ( που τη γιορτάσαμε μια βδομάδα μετά λόγω απεργίας) μας άνοιξε την όρεξη να βλέπουμε το σχολείο μας πιο συχνά στα γιορτινά του:

Την καλημέρα σε όλα τα παιδιά την είπαν στίχοι τοποθετημένοι σε όλα τα θρανία.
Μαζί κι η πρόσκληση συμμετοχής στο διαγωνισμό "βρες τους ποιητές": Σε ποιους ανήκουν οι στίχοι που είναι γραμμένοι στο δελτίο συμμετοχής; Αν γυρίσεις το σχολείο, ψάξεις καλά σε όλες τις γωνιές, κάπου θα τους δεις να είναι ...(σ)τοιχοκολημένοι:
στις σκάλες, σε πόρτες,
στο φιλέ του πινγκ πινγκ, σε κουρτίνες,

καλοριφέρ, κάδους, ρολόγια ασφαλειών, παντού, τέλος πάντων.

( Λοιπόν, είχαμε 34 συμμετοχές και ... 23 νικητές!)

Στην είσοδο ταμπλό με μικρά αφιερώματα σε ποιητές,

τραπέζια κι τραπεζάκια με προσφερόμενα ποιήματα και βιβλία για κάθε γούστο,


στο ...video wall ο Μίκης στα καλύτερά του τραγουδούσε μελοποιημένη ποίηση,

ένα ταμπλό περίμενε πάντα να γεμίσει με στίχους ( βρήκε μια γωνιά κάτω κάτω κι η Μαρία),

στην αίθουσα εκδηλώσεων άλλη προβολή με οπτικοποιημένα ποιήματα,


video

αλλά και στις αίθουσες ... ποιητικές έφοδοι μετά μουσικής και απαγγελίας.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στα παιδιά που βοηθήσατε - χωρίς εσάς τίποτα.

Λοιπόν, καλά ήτανε; 

7 σχόλια:

  1. Πόσο γνώριμες εικόνες και πόσες οι αναμνήσεις που τις συνοδεύουν!!!
    Τρία χρόνια σ' αυτό το σχολείο, αυτήν την ημέρα, σα να βρισκόμασταν σε άλλο κόσμο!! Στον κόσμο του κάθε ποιητή που μας ταξίδευε μέσα από τους στίχους του που υπήρχαν κυριολεκτικά παντού στο σχολείο!! Πόσο τυχερή νοιώθω που είχα κι εγώ την τύχη να συνεισφέρω όσο ήμουν εκεί ώστε να στολιστεί τόσο όμορφα το σχολείο μας... Και φυσικά θυμάμαι ακόμα ποιο στίχο είχα γράψει εγώ πέρσυ στο ταμπλό: " Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη μου τη ζωή...¨ του Λειβαδίτη. Τον ίδιο στίχο που έγραψα και φέτος στο δικό μας ταμπλό. Ναι!! Είχαμε κι εμείς ένα αντίστοιχο ταμπλό για να γράψουμε αγαπημένους στίχους μας. Αν και για την ακρίβεια στο Πανεπιστήμιο μας δεν είναι ταμπλό αλλά μια μεγάλη κολόνα που είχαν κολλήσει χαρτόνια γύρω γύρω. Τόσο ωραία έκπληξη όταν το πρωί της 21ης Μαρτίου πήγαινοντας για μάθημα νοσταλγείς τις προαναφερθείσες αναμνήσεις...
    Τελικά οι στιγμές στο 6ο μας ακολουθούν όπου κι αν πάμε... Κι αυτές τις στιγμές πρέπει να τις φυλάμε καλά μέσα μας, έτσι σαν παυσίπονο για τη μελαγχολία που μας γεμίζει όταν δεν είμαστε σε καθημερινή επαφή με αγαπημένα πρόσωπα, μέρη ή ακόμα και πράγματα.
    Άλλωστε σ' αυτές οι στιγμές είναι που ζούμε πραγματικά!
    Μαζί με τις σκέψεις μου αυτές, στέλνω και λίγη χρυσόσκονη από τη δική μου, εδώ.
    Αυτή με την αύρα του Πηλίου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελίτσα,

      Η πηλιορείτικη χρυσόσκονή σου έπεσε πάνω μας τρυφερά.
      Από τις μεγαλύτερες χαρές να γίνονται οι στιγμές που μαζί χτίσαμε στο 6ο καταφύγιο και χώρος αγαλλίασης και χαράς. Και είναι θαυμαστό με πόσο απλά υλικά χτίζεται ο παράδεισος -για να θυμηθούμε και έναν άλλο ποιητή.

      Μη νομίζεις. Παράλληλα πάνε οι αναμνήσεις. Μέσα από τα ίδια μονοπάτια περνάνε: κυρίως από τις στιγμές δημιουργίας και έκφρασης, που ζήσαμε μαζί.

      Κάτι μένει, λοιπόν. Μένει η ποίηση :-)

      ( Θα είναι ωραία η άνοιξη στο βουνό σας, ε;)

      Διαγραφή
  2. Μια ουσιαστική και πολύ ξεχωριστη εκδήλωση που τα δυο χρόνια που ειμαι στο 6ο, το σχολείο γεμίζει χρώμα και ξεφεύγουμε απο την καθημερινή ρουτίνα. Πολύ όμορφη όλη η γιορτή και...τα χρωματιστά χαρτάκια που ήταν σε όλο το σχολείο καθώς και όλο το σκηνικό! Πράγματι όπως είπαν και στο προηγούμενο σχόλιο, τέτοιες στιγμές ειναι που μας ακολουθούν και μας θυμίζουν όμορφες καταστάσεις! Ενα μεγάλο μπράβο και ενα ευχαριστούμε για την ημέρα αυτη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που το ευχαριστήθηκες, Μαρία.

      Εκείνο που σκέφτομαι είναι πως δεν ήταν ακριβώς εκδήλωση. Αν το σκεφτείς, το πρόγραμμα του σχολείου δεν άλλαξε. Και το λέω αυτό, για να μπορέσουμε να σκεφτούμε τρόπους με τους οποίους το σχολείο, το κάθε σχολείο, μπορεί να "χρωματίζει" την καθημερινότητά του προσφέροντας πολύ περισσότερα απ' ό,τι προσφέρει.

      Μπορούμε να το συζητήσουμε στην τάξη αυτό. Είδες, άλλωστε, πως όταν ψάχναμε ιδέες για το γιορτασμό της μέρας της ποίησης, δεν είπατε και λίγες..

      Καλό σαββατοκύριακο:-)

      Διαγραφή
  3. Δε σ' αγαπώ - Pablo Neruda

    Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
    σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
    σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
    μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

    Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
    μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
    και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
    τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

    Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
    σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
    σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο,
    παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
    που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
    που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Βασιλική. Ωραίο.

      Έχεις δει το "Ο ταχυδρόμος"; Όπου ο εκτοπισμένος Pablo Neruda μυεί στην ποίηση έναν περίπου αγράμματο ταχυδρόμο που του φέρνει την αλληλογραφία; Θα σ'αρέσει, πιστεύω.

      Διαγραφή
  4. Όχι δεν το έχω δει, αλλά θα προσπαθήσω. Ίσως πρέπει να προσπαθήσουμε να το δείξουμε στο σχολείο. Ειδικά αν είναι στο πνεύμα της ποίησης, θα ταιριάζει με την συγκεκριμένη ποιητικά εορταστική περίοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

γράψτε μας κάτι